Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2008

Απεργία ; Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω….
Απεργία ; Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω….Να απεργήσω; Μπα δεν είναι ώρα για απεργίες, εγώ είμαι ένας φιλήσυχος νοικοκυραίος. Άλλωστε που καιρός για απεργίες τώρα ειδικά που ένα μεροκάματο, τι ένα, ένα και μισό είναι πια, είναι πάρα πολύ για να λείψει από εμένα και την οικογένειά μου. Μήπως θα μου το δώσουν αυτοί που φωνάζουν. Αυτοί δεν έχουν να πληρώσουν δάνεια, κάρτες, φροντιστήρια. Μπα καλύτερα να πάω για μάθημα, άλλωστε ποιος θα απεργήσει; Άσε που αυτό το μήνα έχουμε κι έκτακτα έξοδα… έχουμε κι εκλογές… μπα που καιρός για περιττά έξοδα. Στο κάτω, κάτω τι τους πληρώνουμε τους συνδικαλιστές; Ας απεργήσουν αυτοί. Το αποφάσισα θα πάω σχολείο… πως θα αφήσω τα παιδιά για μια ακόμα μέρα χωρίς μάθημα, θα μείνω πίσω στην ύλη. Πρέπει να πάω. Θα απογοητευτούν αν δεν πάω. Από εμένα άλλωστε περιμένουν να μάθουν… τα λυπάμαι τα καημένα, αν δεν τους διαβάσω το βιβλίο και δεν τους εξηγήσω τα βασικά σημεία που να μπορέσουν μόνα τους να βρουν τα ουσιώδη; Έχω να κάνω και ένα άγνωστο… δύσκολο κείμενο αλλά έχει ωραίο συντακτικό, ζουμερό…άσε που μπορώ να βάλω και τρείς τέσσερεις παρατηρήσεις γραμματικής να τους τρελάνω…Να δούμε τους τα κάνουν αυτά στα φροντιστήρια; Πάνε και πληρώνουν ένα κάρο λεφτά αλλά τις ασκήσεις μου δεν μπορούν να τις λύσουν… Να δω τι άλλο έχω σήμερα; Έκθεση; Καλά ευτυχώς αυτές τις μέρες γίνεται ο χαμός και θα μπορέσω να τους μιλήσω για την δημοκρατική ευαισθησία, για την υπευθυνότητα και την αξία του καθημερινού αγώνα για τα δικαιώματα του πολίτη. Καλά που δείχνει και η τηλεόραση τα έκτροπα στους δρόμους κι έτσι δεν θα δυσκολευτώ να βρω παραδείγματα. Αρκεί να μην μου πουν πολλά για τους κουκουλοφόρους. Κι αν μου αναφέρουν τον μικρό; Τι θα πω; Αν μου μιλήσουν για αστυνομική ή κρατική βία; Τι να πω εκεί; Έλα μωρέ θα το προσπεράσω, άλλωστε ένα παιδάκι ήταν που πήγε να τα βάλει με τους αστυνομικούς…Κι αν πάει κανένας να μου την πει γιατί δεν απεργώ; Αν υποστηρίζω όλα όσα συμβαίνουν; Σιγά μην τους δώσω το δικαίωμα. Ποιοι νομίζουν ότι είναι που θα μου ζητήσουν και το λόγο, δικαίωμά μου είναι. Άλλωστε εγώ πληρώνομαι για να κάνω μάθημα και να κοιτάω τη δουλειά μου δεν με πληρώνουν να κάθομαι…Οι γονείς τους δηλαδή πως θα πάνε στη δουλειά; Μόνο αυτοί έχουν ανάγκες; Άλλωστε δεν θα τους δώσω εγώ το δικαίωμα να με πουν χαραμοφάη. Όχι κύριοι εγώ δεν χάνω ώρες … στο κάτω, κάτω μας λένε ότι δουλεύουμε ελάχιστα να τους δώσω εγώ το δικαίωμα να μας πουν ότι τζάμπα δουλειά κάνουμε; Όχι κύριε. Εγώ είμαι ευσυνείδητος επαγγελματίας, τόσα παιδιά πέρασα στο πανεπιστήμιο. Ας μην ήμουν εγώ και θα βλέπανε… Νομική; Ιατρική; Φιλοσοφική; Πολυτεχνείο; Βλέπω τις επιτυχίες μου και καμαρώνω… κι όσο σκέφτομαι ότι με λέγανε στριμμένο και αντιδραστικό, τι να λένε τώρα; Σε μένα τα χρωστάνε όλα αλλά έτσι είναι τόσες θυσίες και καμιά ανταμοιβή. Ούτε ένα ευχαριστώ και πάνε και τα δίνουν στα φροντιστήρια… αν δεν κάνανε μαζί μου σιγά μην τα καταφέρνανε. Αλλά και το κράτος τι κακό κι αυτό … νομίζουν ότι μπορούμε να ζήσουμε μ’ αυτά που μας δίνουν; Πώς να κάνω μάθημα κύριε μου με αυτά τα λεφτά; Πώς να ζήσω με αξιοπρέπεια αν δεν κάνω και κανένα ιδιαίτερο; Από την άλλη λένε ότι είμαστε πολλοί κι αν μας δώσουν τα λεφτά που πρέπει θα πέσει έξω ο προϋπολογισμός. Δίκιο έχουν… εμείς πρέπει να δείχνουμε το καλό παράδειγμα. Τι απεργίες και απαιτήσεις για καλύτερα σχολεία; Γιατί δεν μπορούν να κάνουν μάθημα οι συνθήκες μας φταίνε; Εγώ είμαι της παλιάς σχολής δώσε μου ένα πίνακα και μια κιμωλία και σου κάνω … ανοιχτά μυαλά μόνο χρειάζονται. Άλλωστε οι δάσκαλοί μας έπαιρναν περισσότερα; Πώς μας κάνανε ανθρώπους; Απεργούσαν αυτοί; Απαιτούσαν να επιμορφωθούν; Είχαν την απαίτηση να ζουν από το μισθό τους; Είχαν αυτοί εργαστήρια και υπολογιστές; Μια χαρά κάνανε μάθημα με τα μέσα που είχαν τότε, γιατί να τα αλλάξουμε; Όχι κύριε δεν θα απεργήσω, εγώ είμαι ένας καλός «νοικοκύρης». Δεν είμαι κανένας αναρχικός … Τι κατάληψη; Ωραία ευτυχώς που μπήκανε μέσα και δεν θα χάσω το μεροκάματό μου…πάμε σπίτι να δούμε τηλεόραση….Αν μας μάθανε να σκεφτόμαστε έτσι, αν δεχόμαστε να σκεφτόμαστε έτσι, είμαστε δυστυχώς συνένοχοι στην κακομοιριά και αξίζουμε τα χειρότερα (έρχονται πολύ σύντομα άλλωστε). Ελπίζω οι παραπάνω σκέψεις να μην έχουν καμιά σχέση με πρόσωπα του εκπαιδευτικού χώρου …Μανόλης Ορφανουδάκης Φιλόλογος - Ιστορικός©1998-2008, Έδρα Εκπαίδευσης, Ι.Π.Ε.Τ.Δημοσιεύθηκε την: 11.12.2008 18:22:46

Παρασκευή, 12 Δεκέμβριος 2008

ΑΙΔΩΣ ;
Φορέων Δευτεροβάθμιας ΕκπαίδευσηςΑΙΔΩΣ ;Ντρέπομαι και λυπάμαι για όσα συμβαίνουν. Λυπάμαι για όσα βλέπω και όσα ακούω, για όσα συμβαίνουν και θα ξανασυμβούν. Λυπάμαι για όλους εκείνους που ακούω να μιλούν δημόσια, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να φωνάξω από την αδικία που με πνίγει. Ντρέπομαι γιατί αφήνω όλους αυτούς να μιλούν στο όνομα μου – μια και είμαι η σιωπηλή κοινή γνώμη- ντρέπομαι γιατί συγκρατώ την οργή και την πνίγω στην ωριμότητα της γνώσης, ντρέπομαι γιατί βλέπω την καταστροφή της πατρίδας μου και δεν μπορώ να αντιδράσω όπως δεν αντέδρασα όταν καταστρέφονταν η πόλη που λατρεύω, η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα.Ντρέπομαι και λυπάμαι γιατί θα ξεχάσω, γιατί θέλω να ξεχάσω, γιατί πρέπει να ξεχάσω τον δεκαπεντάχρονο, που έπεσε νεκρός από μια σφαίρα, που προήλθε από ένα όπλο, που βρισκόταν στα χέρια ενός ανθρώπου, που θα έπρεπε να προφυλάσσει την «έννομη τάξη». Λυπάμαι που ο θάνατος ενός αθώου παιδιού έγινε η αφορμή για τόσες καταστροφές. Λυπάμαι που τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά να είναι θύματα μιας «επανάστασης». Λυπάμαι που για μια ακόμα φορά οι υπεύθυνοι δεν θα πάθουν τίποτε και θα εξακολουθήσουν το «έργο» τους. Λυπάμαι γιατί για μια ακόμα φορά όσοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της κατάστασης θα δρέψουν δάφνες και θα περιφέρονται στα αποκαΐδια της Νέας Ρώμης ως άλλοι Νέρωνες υπερήφανοι για την δημοφιλία τους και την ευρύτατη αποδοχή τους στον κόσμο των νοικοκυραίων.Ντρέπομαι γιατί δεν υπάρχει πια ένα νεαρό παιδί που έχασε την ζωή του αναίτια, γιατί ένας ενήλικας φρουρός του νόμου και της τάξης είχε το θράσος να τραβήξει όπλο (ένα όπλο που του εμπιστεύτηκε η πολιτεία) απέναντι σε ένα ανήλικο. Ντρέπομαι που ανήκω σε μια κοινωνία που συζητά ακαδημαϊκά για τις αιτίες της «εξέγερσης». Ντρέπομαι που ανήκω σε μια κοινωνία που διδάσκει στα παιδία της το μηδενισμό και την απαξίωση ως κυρίαρχες αξίες ζωής. Ντρέπομαι που επέτρεψα σε μια γενιά, τη δική μου γενιά, να ξαπλώσει σε ένα καναπέ και να αποχαυνωθεί. Ντρέπομαι που δεν έχω πια τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ μου, που δεν έχω πια τη δύναμη να πω σε όλους αυτούς που με κοροϊδεύουν κατάμουτρα ότι δεν είμαι χαζός, δεν είμαι αναίσθητος, ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει, απλά δεν έχω πια δυνάμεις για να αντισταθώ. Με παγίδεψαν και δεν μπορώ να αντιδράσω. Με βάλανε σε ένα γυάλινο κλουβί, με αλυσόδεσαν με πιστωτικές και δάνεια.Κοκκινίζω από ντροπή και φοβάμαι το είδωλό μου στον καθρέφτη. Δεν είμαι εγώ αυτό το έκτρωμα. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…»Να φοβάστε την εξέγερση των «ηλιθίων» ειδικά όταν καταφέρουν να αντικρύσουν το είδωλό τους στον καθρέφτη….Για την αντιγραφήΜανόλης Ορφανουδάκης, Φιλόλογος – Ιστορικός.©1998-2008, Έδρα Εκπαίδευσης, Ι.Π.Ε.Τ.Δημοσιεύθηκε την: 11.12.2008 18:20:11